30 May 2009
Although it all seems to be going very slowly, we have made some progress since we got here. The kids are actually sleeping through the night and have adjusted to the time difference just fine. They do tend to be outside quite a lot and that definitely helps! This weekend however is supposed to be really bad with Southerly wind from the Artic and lots of rain. On the other hand, apparently that is about as bad as it gets. BUt since Aunty Michele, Uncle Simon and Jason and Hazel are coming, it is probably going to be a good weekend after all...
But, about our progress: We have both managed to acquire valid full New Zealand licences as well as a car to drive in. Even though it is not red and does not have a spoiler, it has been approved by Christiaan. It is a silvery Mazda Atenza (or 6) stationwagon. We have send out some job applications, but no interviews as yet. And we have been driving around Auckland to see about a hundred houses, trying to find somewhere to live, that meets our requirements. No luck there yet though…
The kids have been quite busy too, we have all been to see the penguins at Kelly Tarltons, and they have checked out the Auckland Museum with Opa and Omi. Walking uncle Olaf’s dog is also a really cool thing to do and Biscuit (the dog) has definitely scored some points and is now right up there in the list of Christiaan’s best friends.

En nog even voor wie liever in het Nederlands leest:
We hebben dus een goede vlucht gehad, Maar na de landing in Singapore zei Christiaan dat hij zich niet zo lekker voelde. Wij dachten dat het voornamelijk kwam door spanning en slecht eten, dus met de belofte van een normale boterham wilden we van het vliegtuig gaan. Vanwege onze enorme hoeveelheid handbagage werden wij geholpen en in de slurf moest Christiaan overgeven. Pappa Jolyon wist het goed te redden en de mensen van Singapore kwamen meteen in actie en waren erg lief voor de kleine man. Vervolgens met de “trein” naar de andere terminal, naar de hotelkamer. Na een beetje gerust te hebben en wat te eten leek Christiaan aardig opgeknapt. Dus tijd voor een uitstapje naar het zwembad. Christiaan vond het geweldig en Liam iets minder, maar wel leuk. Nog even douchen, rusten en dan is het tijd om wat te eten en naar het vliegtuig te gaan. Voor de tweede keer maken ze twee hele rijen vrij voor ons en Liam heeft bovendien een basinette (hangend wiegje). Er zijn namelijk rijen van drie stoelen, wat altijd betekent dat een ouder twee kinderen moet regelen. Wij hebben liever een een-op-een verdeling en dat begrijpen ze gelukkig wel. Christiaan heeft beide vluchten lekker geslapen -op (ruim) twee stoelen- en kon natuurlijk naar hartelust tv kijken. Liam moest op de eerste vlucht eventjes brullen om in slaap te vallen omdat hij oververmoeid was. De tweede vlucht lag hij heerlijk te slapen in de basinette maar kreeg het te warm en werd dus zwetend wakker. Daarna hoefde hij natuurlijk niet meer te slapen, vond hij zelf. Uiteindelijk viel hij tegen het einde van de vlucht in slaap en pakte zo toch nog een paar uur.
Al met al viel het niet echt tegen, maar een uitputtingsslag is het wel natuurlijk. Helaas duurde het ook in Nieuw-Zeeland een paar nachten (en Liam iets langer nog dan Christiaan) voor ze aan het ’s nachts slapen gewend waren. Ook voor pappa en mamma is dit erg frustrerend, want zelf heb je natuurlijk ook je slaap hard nodig!

Op woensdag kwamen oom Olaf en oma Ann ons van het vliegveld halen en zij brachten ons naar het huis van oma Ann. Daar hebben we even wat gegeten en hebben de kinderen even een beetje het huis ontdekt (en onveilig gemaakt!). ’s Avonds hebben we nog Oom Olaf zijn hond Biscuit uitgelaten. Dit was erg gaaf! Ook Liam vond de hond erg interessant, maar werd al te vriendelijk in zijn gezicht gelikt en is er nu erg voorzichtig mee! Christiaan is juist iets te vrij, maar gelukkig is het een heel heel brave hond. Biscuit is nu een van Christiaans beste vrienden, zegt hij!

De eerste echte dag dat we in Auckland waren, de donderdag, waren Christiaan en Liam meteen uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje! Hun jongste nichtje Mariken werd namelijk 5 en op haar feestje kwam een mobiele kinderboerderij, een uitschuifbare trailer waarin een kalf, geitjes, hangbuikzwijntjes, lammetjes, twee eenden, een kip, een haan, een rat, konijntjes en pupjes van 7 (!) weken oud te vinden waren (en muziek). Alle dieren mochten geaaid en gevoerd worden en dat vonden ze geweldig!. Buiten was er een pony’tje waarop de kinderen om beurten een rondje mochten rijden. Heel gaaf allemaal voor de kleine mannen!

Op vrijdag kwamen opa en oma al aan en dat was natuurlijk ook alweer spannend. Op zondag hebben we bij een speeltuin afgesproken met wat vrienden om in een keer een aantal mensen te kunnen zien en ook dat was erg leuk, totdat het ging regenen dan. Wat hebben we nog meer ondernomen? Naar een andere speeltuin geweest, een wandeling door de lokale Mangroven gemaakt, naar Kelly Tarlton’s geweest, waar pinguins wonen en een vissentunnel is, een beetje net als in Blijdorp maar dan langer en kleiner. Alleen rijdt je hier met een karretje langs de pinguins, zodat je heel dichtbij kunt komen en daar zit opeens een neporca tussen die een zeehond in zijn bek pakt. Daar heeft Christiaan wel van gedroomd geloof ik. Met opa en omi zijn de kindjes naar het Auckland museum geweest wat ze ook erg leuk vonden. De nieuwe auto (ja ja, het gaat allemaal langzaam vooruit) is door Christiaan goedgekeurd, ook al is hij niet rood maar zilverkleurig en heeft hij geen spoiler (het is een stationwagen). Daar moest natuurlijk een testrondje in gemaakt worden en zo ben je weer een halve dag verder.
We hebben allebei een Nieuw-Zeelands rijbewijs nu (Jolyon een die niet verlopen is en ik een gloednieuwe) en Jolyon heeft zeker twee dagen geprutteld over het feit dat ik geen lessen hoef te volgen (zoals hij) en geen examen hoef te doen (zoals hij) en maar 25 euro kwijt ben (in tegenstelling tot hem!). Ach ja...verschil moet er zijn.
We hebben beiden al de nodige applicaties voor banen ingestuurd, maar nog geen uitnodigingen om op gesprek te komen helaas en dus kunnen we voorlopig nog niet kopen en zoeken we naar een geschikt huurhuis. We hebben half Auckland al afgereden maar nog niks geschikts gevonden en de enige waar we meteen helemaal verliefd op waren, was de avond tevoren vergeven! Balen! Nou ja er zal wel wat op ons pad komen...
Nou, dat was het wel weer even geloof ik. Dit weekend geven ze erg slecht weer op met wind vanaf Antartica, dus koud, en veel regen, maar dit wordt mogelijk het slechtste weekend van de hele winter en nog is het minimaal 13 graden...ach ja, ook dat gaat weer voorbij. Maar dit weekend zijn ook tante Michele, oom Simon en Jason en Hazel, neef en nicht uit Wellington in Auckland, dus zal het toch wel een leuk weekend worden.
Maar meer hierover later...